Veel mensen associëren de oorlog in Vietnam nog steeds met een uitputtingsoorlog, gepaard gaande met grootschalige operaties en maximaal gebruik van vuursteun. Het verhaal van de andere oorlog – counterinsurgency en pacificatie – is minder bekend. Niet de vijand, maar de bevolking staat in deze aanpak centraal. En terecht. De Vietnam-oorlog was immers in essentie een burgeroorlog. Kenners noemden het conflict dan ook nadrukkelijk een village-war. Ook de Amerikaanse kwam in de tweede helft van de jaren zestig tot die conclusie. Zij nam een aantal initiatieven om de bevolkingsgerichte aanpak te doen slagen. Voorbeelden zijn het Civil Operations and Rural Development and Support (CORDS) programma, de inzet van Civilian Irregular Defense Groups Het hierboven genoemde boek van Bing West, beschrijft de belevenissen van een CAP.(CIDG) door de 5th Special Forces Group en de Combined Action Platoons (CAP) van het United States Marine Corps.

De CAP’s ontstonden op lokaal niveau. Ze combineerden de slagkracht en het militaire vernuft van de infanteriegroep (USMC) met de kennis van lokale gewoontes en gebruiken van een groep lokale geworven paramilitairen. De gecombineerde eenheid ofwel CAP trainden, patrouilleerden, verdedigden en leefden samen in de hen toegewezen dorpen en gehuchten. De CAP’s hadden de opdracht de politiek/militaire infrastructuur van de Viet Cong in het dorp te vernietigen en het dorp te beschermen tegen aanvallen van buitenaf. Zij deden dat door inlichtingennetwerken op te zetten en in stand te houden, civiel-militaire samenwerkingsprojecten op te zetten en de geloofwaardigheid van de Viet Cong d.m.v. propaganda te ondermijnen. Maar bovenal door intensieve patrouillegang.

Een van de eerste, zoniet de eerste CAP, werd in het noordoosten van de provincie Quang Ngai opgericht. Het betrof een groep gehuchten, Binh Nghia geheten, gelegen ten zuiden van het vliegveld Chulai. De controle die de Viet Cong uitoefende in Binh Nghia was een doorn in het oog van de Amerikanen. Zij grepen het verzoek van de Vietnamese autoriteiten om de paramilitaire Popular Forces in het gebied te versterken met een infanteriegroep dan ook met beide handen aan. Luitenant-generaal Lewis W. Walt van het Amerikaanse Korps Mariniers was gevoelig voor het argument dat het makkelijker zou zijn de Viet Cong te bestrijden wanneer de Amerikaanse eenheid integreerde in het dorp en in nauwe samenwerking met de Vietnamezen.

Het boek The Village vertelt het verhaal van de geheel uit vrijwilligers bestaande groep mariniers en hun Vietnamese medestrijders. Zij nemen hun intrek in een ruime villa, omgeven door een droge gracht met daarin scherpe stokken, een lage muur van zandzakken en een provisorische muur van bamboe. Het alternatief, een even verderop gelegen stelling bovenop een heuvel, viel af. Deze lag te ver van de gehuchten zelf, de reactietijd bleek te groot. De keuze voor de kwetsbare, maar tactisch beter gelegen villa blijkt al snel een gouden greep. De eenheid weet binnen een half jaar d.m.v. intensieve nachtelijke patrouillegang het gebied te pacificeren. Overdag worden de vrije uurtjes besteedt om te socializen met de lokale bevolking. Dat alles gaat niet zonder slag of stoot. Het succes van het CAP is de Viet Cong een doorn in het oog. In eerste instantie proberen ze het CAP d.m.v. beproefde guerrillatactieken de pas af te snijden. Tevergeefs. Goede inlichtingen, verkregen via de amicale banden die het CAP heeft met de bevolking (de Vietnamese CAP-leden zijn immers inwoners van de gehuchten) en via een goed functionerend politioneel inlichtingenapparaat, stellen het CAP in staat succesvolle hinderlagen te leggen. Op instigatie van en gesteund door het Noord-Vietnamese leger wordt tot tweemaal toe een poging gedaan het CAP met conventioneel optreden van de aardbodem te vegen. De eerste keer wordt een compagniessterke aanval uitgevoerd op de villa. De villa wordt feitelijk onder voet gelopen. Het CAP houdt echter hardnekkig stand. Elf CAP’ers sneuvelen, zes Vietnamezen en vijf Amerikanen. De Amerikanen krijgen de keus het Binh Nghia te verlaten, maar besluiten te blijven. De bevolking is overtuigd. Het CAP is here to stay. Het CAP is twee jaar lang actief in Binh Nghia. Uiteindelijk wordt het CAP teruggetrokken door de Vietnamees-Amerikaanse autoriteiten. Het succes van het CAP wordt haar ondergang.

Het boek is niet alleen instructief voor het hedendaags optreden, maar vooral toegankelijk en pakkend geschreven. Ik heb het in een ruk uitgelezen.

Prima recensie. Ik heb het boek zelf ook gelezen. Ik zou nog willen toevoegen dat voor degene die de Engelse taal machtig zijn, het boek erg laagdrempelig is. Ik belangrijke pre van The Village is dat de auteur de feiten voor zichzelf laat spreken. De lezer wordt niet vermoeid met dwingende analyses. Desondanks ben ik van mening dat dit boek niet mag ontbreken op het leeslijstje van Nederlandse militairen. Heren en dames commandanten, een advies. Kopen, lezen en discussiëren.